Het management spreekt geen Nederlands. We hebben een woordenboek, goede wil en een fles jenever gebruikt. Als iets raar klinkt, is het waarschijnlijk grappiger dan bedoeld.
Als je een fout vindt, ben je ons een borrel schuldig. Dat zijn de regels.
HOOFDSTUK EEN
HET BEGINT MET Ruth
elk goed woestijnverhaal begint met iemand die weigerde te vertrekken
Ruth Maguire dook op in de Mojave in 1957 met een Spartan-caravan,
een gereedschapskist, een krat jenever en wat haar familie later
omschreef als "een onredelijke tolerantie voor hitte." Ze was 34.
Ze had net een prima boekhoudkundige baan in Bakersfield opgezegd.
Niemand begreep waarom.
Ze kocht twee en een halve hectare niets van een rancher die dacht
dat ze gek was. Hij had geen ongelijk. Maar Ruth had een theorie:
de woestijn hoefde niet overleefd te worden. Er moest in geleefd
worden. Op haar voorwaarden. Met goede jenever en betere zonsondergangen.
Binnen een jaar had ze een tweede caravan op het terrein gesleept.
Toen een derde. Vrienden uit Bakersfield kwamen op bezoek en ze
stopte ze in welke caravan op dat moment niet opnieuw bedrading
kreeg. Het ging rond. "Ga naar Ruth," zeiden mensen. "Ze heeft
een plek bij Death Valley. Je gelooft het niet."
"Ga naar Ruth. Ze heeft een plek bij Death Valley. JE GELOOFT HET NIET."
HOOFDSTUK TWEE
HET PARK krijgt vorm
ze noemde het nooit een bedrijf. ze noemde het "de situatie."
In 1963 had Ruth zeven caravans op het terrein. Ze had het niet
gepland. Ze bleef ze maar vinden. Een Spartan Imperial Mansion
op een boedelveiling in Tonopah. Een Boles Aero achtergelaten
achter een benzinestation in Shoshone. Ze onderhandelde, haakte
aan en sleepte ze terug naar het terrein, en besteedde dan
maanden om ze weer tot leven te brengen.
Ze bouwde de tikibar in 1965 van spoorbielzen gesloopt van de
oude Tonopah and Tidewater-lijn en palmbladeren waarvoor ze
acht uur heen en terug reed naar Palm Springs. Toen iemand haar
vroeg waarom ze een tikibar nodig had midden in de Mojave, zei
ze: "Omdat ik er nog geen heb."
De vuurplaats kwam daarna. Toen de lichtslingers. Toen de reputatie.
Muzikanten die via Vegas naar LA reden begonnen tussenstops te maken.
Kunstenaars. Zwervers. Wetenschappers van de testlocatie die niet
over hun werk konden praten en dat ook niet wilden. Ruth vroeg nooit
door. Ze wees ze een caravan aan en vertelde ze waar de jenever stond.
VOOR DE GOEDE ORDE
"Ruth runde geen caravanpark. Ruth runde een wereld. Je kwam aan
en de woestijn was heet en de jenever was koud en op de een of
andere manier verdampte elk probleem dat je had meegebracht
gewoon de lucht in. Ik kwam voor een nacht in 1971. Ik bleef
een week. Ik kom elk jaar terug sinds die tijd."
— VOORMALIGE GAST, NAAM OP VERZOEK WEGGELATEN
HOOFDSTUK DRIE
DE stille JAREN
de woestijn is geduldig. die wachtte.
Ruth runde het park tot 1989. Ze was 66. Haar knieen waren op,
haar gehoor ging achteruit, en ze had ontwikkeld wat ze noemde
"een filosofisch meningsverschil met de zwaartekracht." Ze deed
de caravans op slot, reed naar Bakersfield en zei tegen haar
nicht: "Laat niemand het asfalteren."
De volgende dertig-en-nog-wat jaar lag het terrein er stil bij.
De caravans bakten in de zon. Kreosootstruiken groeiden door de
vuurplaats. De palmbladeren van de tikibar vergingen tot stof.
Woestijnratten trokken in de Spartan Imperial en verbouwden
agressief. De Mojave deed wat de Mojave doet. Die wachtte.
De woestijn is geduldig. Die WACHTTE.
HOOFDSTUK VIER
IEMAND vond het
je vindt RuthVille niet. RuthVille vindt jou.
We gaan je niet vervelen met de details van wie het terrein
kocht of hoe ze het vonden of wat ze deden rijdend over een
ongemarkeerde weg in de Mojave bij zonsondergang. Dat is hun
verhaal. Wat ertoe doet is dat ze zagen wat Ruth zag: twee
en een halve hectare woestijn die geen woonwijk wilde worden
of een zonnepark of een grindgroeve. Het wilde precies zijn
wat het al was.
De caravans werden gerestaureerd. Niet gemoderniseerd.
Gerestaureerd. Het verschil doet ertoe. We hebben de gebogen
plafonds er niet uit gesloopt om er inbouwspots in te zetten.
We hebben de originele armaturen niet vervangen door geborsteld
nikkel van de bouwmarkt. We brachten ze terug naar wat ze waren,
en maakten ze toen comfortabel genoeg om er daadwerkelijk in
te slapen.
De tikibar werd herbouwd. De vuurplaats werd vrijgemaakt. Nieuwe
caravans kwamen met eigen verhalen: een NASA-caravan uit 1969,
een Executive Mansion die ooit een kunstatelier was, eentje die
een Oingo Boingo-thema kreeg want waarom niet. Allemaal anders.
Allemaal een naam. Allemaal met meer geschiedenis dan de meeste
hotels in hun hele keten.
DE TIJDLIJN
HOE WE hier kwamen
1957
Ruth Maguire arriveert in de Mojave met een Spartan, een
gereedschapskist en een onredelijke tolerantie voor hitte.
Koopt 2,5 hectare.
1963
Zeven caravans op het terrein. Ruth houdt vol dat dit geen bedrijf is.
1965
De tikibar gaat omhoog. Gebouwd van spoorbielzen en palmbladeren
uit Palm Springs. Neem je eigen drank mee vanaf dag een.
1971
Hoogtijdagen van Ruth. Muzikanten, kunstenaars en naamloze
overheidswetenschappers komen regelmatig langs. Geen vragen gesteld.
1989
Ruth gaat met pensioen naar Bakersfield. Doet de caravans op slot.
Zegt tegen haar nicht: "Laat niemand het asfalteren."
1989–2023
De stille jaren. De woestijn wacht. De ratten verbouwen.
2024
Iemand vindt het. Restauratie begint. Ruths nicht keurt het goed.
NU
Vier caravans. Een tikibar. Een vuurplaats.
Twee en een halve hectare woestijnrust. RuthVille is open.
Ruth had dat mooi gevonden.
De woestijn hoefde niet overleefd te worden. Er moest in GELEEFD WORDEN.
NOG EEN DING
OVER DE naam
Mensen vragen of Ruth echt bestond. Wij beantwoorden die vraag
niet. Wat we wel zeggen is dat de Mojave een lange geschiedenis
heeft van mensen die opdoken met niets anders dan een plan en
een hoge tolerantie voor eenzaamheid, en iets bouwden dat nergens
op slaat voor iedereen behalve de mensen die het vinden. Ruth is
hen allemaal. RuthVille is voor hen allemaal.
Of ze nou bestond of niet, de jenever is echt, de caravans zijn
echt, en de zonsondergangen zijn absoluut, onmiskenbaar,
onredelijk echt.